زمزمه های دل -

زمزمه های دل


درود ؛ ببخشيد ؛ از اينكه دير كردم ، به حساب پيري و بي حوصلگي‌ام بگذاريد اين بار با يك غزل و چند تا دوبيتي در خدمتتون هستم راستي خونه‌ي جديدي در اين دنياي مجازي ساخته شده ؛ پلاک سوخته وبلاگ دوست عزيز اميد فرهاد پور را هم سر بزنيد «پـرنـده» پـرنده ، يك پرنده بود ، در قفس نبـود پـرنــده بـود ، با پـرنـده هم‌نفس نـبـود پـرنـده ، مثل جفت خويش هم نمي‌پـريـد پـرنـده ، – مثل اينكه – مثل هيچكس نـبـود پـرنده ، روي دست بي‌ريـا نمي‌نشست پـرنده ، فكر دست هاي ملتَمس نـبـود پـرنده ، اشتهاي آب و دانه هم نـداشت پـرنده ، اهل عشق بـود ، بـوالهوس نـبـود پـرنده ، دام را نديده‌بـود، مي‌شناخت پـرنـده ، رام ، رام ، رام هيچكس نـبـود پـرنده ، مثل ما نبود - بي‌خيال – حرف داشت پـرنده ، هر چه عشق مي سرود ، بس نـبـود پـرنده ، هرچه ديـد ، داغ ، داغ روزگار پـرنده ، هرچه داد... ، داد.. ، دادرس نـبـود ****** پـرتده آب بود ، خاك بود ، شعله بود پـرنده ، هرچه ، هرچه بـود ، خار و خس نـبـود 21 / 5 / 85 و اين هم چند دوبيتي تقديم به كسي که دلم لبريز از غزل چشمهاي اوست تعجب نكنيد ؛ « عشق پيري گر بجنبد سر به رسوايي زند » تو اكسير جنون در شيشه داري شرابي لعل‌گون در شيشه داري مگر از قلب من برگشته‌اي كه به اين اندازه خون در شيشه داري تنم داغ است ، ليكن تب ندارم بجز نام تو را بر لب ندارم به اين مردم كه جمله نان‌فروشند نمي‌گويم كه نان شب ندارم غزل‌خونه به شب هايت دل من شكار چشم زيبايت دل من دروغ‌ام چيست ؟! با اين بال خونين ببين افتاده در پايت دل من اگر چه تا ابد سيرت نمي‌شُم رفيق دست و پا‌گيرت نمي‌شُم سي خونم تشنه‌اي؟! كاري نداره حريف برق شمشيرت نمي‌شُم دلم دايم اسير اُون نگاتــه نمي‌دونم چه سرّي تـو اداتـه چه داغ پرتو چشم قشنگت مگه خورشيد تـو فاب چشاتـه ؟! زمستونه ، ولي داغـه تن مـو آتيش بارونـه زير پيرهن مـو نشستي زُل زدي تا خوب ببيني چه حالي داره شكل مردن مـو ؟! و اين يكي هم براي "حسن اجتهادي " عجب شيرين زبوني اجتهادي دلير و مهربوني اجتهادي اگرچه پيري و موهات سفيده ولي اِنـد جنوني اجتهادي**
+ نوشته شده در یکشنبه دوازدهم اسفند 1386ساعت 10:21 توسط « آغو » \|

	درباره
سیدمحمدعلی آل مجتبی (شاه امیری) متولد 14 / 3 / 1333 کازرون دوستان بیشتر « آغو » صدایم می کنند شاعر نیستم ، گاه گاهی از سر دلتنگی زمزمه هایی دارم و به خیال خودم و لطف دوستان آن را شعر نامیده ام ، بیشتر زمزمه ها در قالب غزل است ، کار هایی هم در قالب دوبیتی ، رباعی ، مثنوی و . . . دارم . گاهی هم از سر تفنن در قالب های نیمایی ، آزاد و سپید زمزمه هایی می کنم ، اعتقاد دارم شعر اگر از دل برآمده و شعریت داشته باشد هر شکل و قالبی را برای خود انتخاب کند ، شایسته و بجا خواهد بود


RSS POWERED BY BLOGFA.COM